Yas, kaybın ardından yaşanan doğal bir uyum sürecidir. Bazen ağlamak, bazen donmak, bazen de günlük hayata devam ederken suçluluk hissetmek görülebilir. “Artık toparlanmalıyım” baskısı, duygulara alan açmayı zorlaştırabilir. Yasın temposu kişiye özeldir; doğru ya da yanlış yas tutma biçimi yoktur. Bu süreçte en destekleyici şey, duyguların gelip geçmesine izin vermek ve ihtiyaçları fark etmektir: dinlenmek, destek istemek, anıları güvenli bir şekilde konuşabilmek. Yas, kaybı unutturmaz; ama hayatla yeniden bağ kurmanın yolunu açabilir.